ხანძთა

ბუბა კუდავას

ობოლო ხანძთავ-ხანძთელის ქნარო,
შემოგძარცვია სულის ბეგთარი,
ლაჟვარდი ზეცის ტკბილო ნეკტარო,
მწუხარე სახის გიფარავს ფარი.

ჩუმი ტირილით მოგველი დღესაც,
თავად მშობელი ჩვენი სიმტკიცის,
წმინდა გიორგის ხმალი ვინც ლესა,
ვინაც ატარე უკვდავი ფიცი.

კვდომის მსახვრალი შემოგეძალა,
შენ ურჩად ებრძვი, ქედმოუხრელი,
აღდგომით, ხანძთის ჯვარცმულო ძალავ,
გიახლოვდება ისევ ნათელი.

ობოლო ხანძთავ-ხანძთელის ქნარო,
შემოგძარცვია სულის ბეგთარი,
ლაჟვარდი ზეცის ტკბილო ნეკტარო,
მწუხარე სახის გიფარავს ფარი.



ერის სამსახურში ღმერთი გაგაბედნიერებთ მადლიერებით ქართული საქმისათვის



ტიროსკონის 10, 2006 წელი
ქ. არეცო, აიაია
კონსტანტინე (კოკა) ვეკუა

ჩვენ გავიმარჯვებთ, ჩვენ გავიმარჯვებთ!

ვალერი ბიძიას


წუთისოფელმა შეგასვათ შხამი,
მაგრამ იესომ არ მიგატოვათ,
უნდოდათ, თუმც ვერ დაგვმართეს ჟამი,
სული ჯანსაღი მზემ შეგვატოვა.

ვინ უნდა გვძლიოს, თუ ვუერთგულეთ
ჯვარცმულ ღმერთსა და სამშობლო მიწას?!
ცრემლი ასველებს ნატკივარ გულებს-
მტერმა ამიტომ ვერ დაგვამიწოს!

სიზმრულ ყოფისგან თავდახსნის გზაზე
გვფარავდეს მუდამ დედა მარიამ,
წკვარამი ქრება სინათლის კარზე,
უფალი მოდის-გვამცნო ალიამ.

უნდოდათ, თუმც, ვერ დაგვმართეს ჟამი-
ჩვენ გავიმარჯვებთ, ჩვენ გავიმარჯვებთ!


ალია -(აქ) ალიონი



სარწყუნისის 2. 2003 წელი
რონდინე. გეორგია (იტალია)
კონსტანტინე ვეკუა

მშვილდვა

მშვილდი ჩემი-სიყვარული ჩემი,
ისარი-ძალა ტრფობის,
მისით კვეთილი სივრცე-მზით გაჯერება ყოფის,
ვარ მშვილდოსანი, ფერი ჩემი მოცალე ფერის.
მშვილდვაა წერა, მღერა, ფერწერა,
ადამიანის გული და სული კი ფურცელი.
ფოლიანტია თიხა, კოკადწერძილო, ვინ ხარ?

კონსტანტინე (კოკა) ვეკუა

ნუ მიმატოვებ, მზეო

ეს რა ზღვა მაწევს გულზე?
რამ დამიმძიმა დღეო?
ვარდს სევდა დაეცვარა,
ნუ მიმატოვებ, მზეო!
მორევი შავად ბრუნავს,
სული მევსება ზეო,
შორეულ ნათელს ვეტრფი,
გზა გამინათე, მზეო!
მარტო დავდივარ ისევ,
ვერ გავიარე ტყეო,
მიჯნურის ძაფის იმედს
ვერ ამოვიშლი მეო.
რადგან შემფიცა, ვეტრფი!
მის სულის ჭირი მეო,
სანამდის მისთვის ვცოცხლობ,
ვერას დამაკლებ მტერო!
მახრჩობს, მერევა ცრემლი
მშობელ მიწისთვის, მზეო,
იქ ჩემი სისხლი ბორგავს,
იქ ჩემი ჯიში მზეობს.
აჩრდილებს გავექეცი-
კეთილს გავუგე გემო,
ძველ სიმღერისთვის კვდომა
და თავდადება მელმო.
მუხის ფესვიდან ზრდილმა
ჩაგცე ლახვარი, ბნელო,
ოღონდ შენ შემეწიე,
დედაო ღვთისმშობელო.
გვედრი, ჩემ სულის ყვავილს
არიდე სიცივეო,
სხივთა ციალით ათბე,
ნუ მიმიტოვებ, მზეო.

ეს რა ზღვა მაწევს გულზე?
რამ დამიმძიმა დღეო?!

აპანის 19, 2003 წელი
ნათლისღება
რონდინე, აიაია
კონსტანტინე (კოკა) ვეკუა